“ஏழைக்கு ஒரு நீதி… பணக்காரனுக்கு ஒரு நீதி” என்ற பழமொழி புத்தகத்தில் மட்டும் இல்லை; திருச்சி – கரூர் தேசிய நெடுஞ்சாலை NH-81-ல் அது உயிரோடு நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்று மக்கள் கண்ணீருடன் குற்றஞ்சாட்டுகிறார்கள். திருப்பராய்த்துறை சிவன் கோயில் அருகே வாழ்ந்த ஏழை மக்களை “ரோடு விரிவாக்கம்” என்ற பெயரில் அகற்றினார்கள். “வீடு இருந்த இடத்தில் வீதி வரும்” என்று நம்பி மக்கள் வெளியேறினர்.

ஆனால் என்ன நடந்தது? “ஆட்டைக் கொன்று தோல் கூட பயன்படாத கதை” போல, வீடுகளை இடித்தார்கள்… மக்களை துரத்தினார்கள்… ஆனால் ரோடு மட்டும் போடவில்லை! பதினாறு ஆண்டுகளாக அந்த இடம் காலியாக கிடக்கிறது. மக்கள் மட்டும் அடிப்படை வசதியில்லாமல் அலைந்து திரிகிறார்கள்.

“கழுத்தை அறுத்து கஞ்சி ஊற்றுவது” போல, அரசாங்கம், அதிகாரிகள், உள்ளாட்சி பிரதிநிதிகள், ஊராட்சி நிர்வாகம் என அனைவரும் மக்களை வாக்குறுதியால் ஏமாற்றி காலம் கடத்தி வருகிறார்கள் என்று மக்கள் கொந்தளிக்கிறார்கள்.

இதே அவல நிலை திண்டுக்கரை, பெருகமணி, சிறுகமணி, காவக்காரபாளையம், பெட்டவாய்த்தலை வரை தொடர்கிறது.
எங்கும் முழுமையான நிலக் கையகப்படுத்தல் இல்லை. எடுத்த இடங்களையும் பயன்படுத்தவில்லை. அதிலும் பரிதாபம் என்னவென்றால், “தனக்கே சொந்தமான நிலம் எவ்வளவு?” என்பதே நெடுஞ்சாலைத் துறைக்கு தெரியவில்லை!

“கையில் வெண்ணெய் வைத்துக்கொண்டு நெய்க்கு அலையுற மாதிரி”, தங்களுக்கு சொந்தமான இடங்கள் இருந்தும், ஏழைகளின் வீட்டை மட்டும் இடித்திருக்கிறார்கள் என்று சமூக ஆர்வலர்கள் குற்றம் சாட்டுகிறார்கள்.

ஒரு சமூக ஆர்வலர் உயிரைப் பணயம் வைத்து, குடமுருட்டி முதல் பெட்டவாய்த்தலை வரை உள்ள வருவாய்த்துறை ஆவணங்களை கிராம வரைபடங்களுடன் தேடி எடுத்துள்ளார். அந்த ஆவணங்கள் வெளிச்சத்துக்கு கொண்டுவந்த உண்மை மிகவும் அதிர்ச்சியானது. நெடுஞ்சாலைத் துறை ஏழைகளின் இடத்தை மட்டும் எடுத்துள்ளது.பணக்காரர்களின் இடங்கள் பல இடங்களில் அப்படியே விட்டுவைக்கப்பட்டுள்ளன!

“எலிக்கு வந்த சோறு பூனைக்கு போனது” போல, சட்டம் ஏழைகளின் மீது மட்டும் பாய்ந்திருக்கிறது என்று மக்கள் கேள்வி எழுப்புகின்றனர்.

வாழவும் விடல… சாகவும் விடல…” என்ற வேதனையில் மக்கள் இன்று வரை தவிக்கிறார்கள். ரோட்டிற்காக இடம் எடுத்தார்கள்,ரோடு போடவில்லை. எடுக்க வேண்டிய இடத்தை முழுமையாக எடுக்கவில்லை. கொடுக்க வேண்டிய இழப்பீட்டை முழுமையாக கொடுக்கவில்லை.

“அரை வேக்காட்டு வேலை ஆயிரம் ஆபத்து” என்பதற்கு உயிரோடு இருக்கும் உதாரணமாக இந்த நெடுஞ்சாலை மாறிவிட்டது.

திருச்சி – கரூர் தேசிய நெடுஞ்சாலையில் அதிக விபத்துகள் நடைபெறும் பகுதி குடமுருட்டி முதல் பெட்டவாய்த்தலை வரை உள்ள பகுதி தான். அதில் திண்டுக்கரை சுங்கச்சாவடி முதல் பெட்டவாய்த்தலை வரை மக்கள் தினமும் உயிரை கையில் பிடித்துக் கொண்டு பயணம் செய்கிறார்கள்.

“சாவுக்கு சாலை… வாழ்வுக்கு வலி…” அதுதான் இன்றைய நிலை.
வீடுகளை இடித்தார்கள். சில வீடுகளை பாதியில் விட்டார்கள். சிலருக்கு பணம் கொடுத்தார்கள். பலருக்கு பாதியிலேயே நிறுத்திவிட்டார்கள்.“ஒரு கண்ணில் வெண்ணெய்… ஒரு கண்ணில் சுண்ணாம்பு” என்ற மாதிரி அதிகாரிகளின் நடவடிக்கை இருந்ததாக மக்கள் குற்றம் சாட்டுகின்றனர்.

தேசிய நெடுஞ்சாலைத் துறை செய்த மிகப்பெரிய தவறு என்னவென்றால், ஏற்கனவே இருந்த மாநில நெடுஞ்சாலையை சில இடங்களில் மட்டும் அகலப்படுத்தி, மற்ற பகுதிகளை அப்படியே விட்டுவிட்டது.இப்போது வாகனங்கள் அதிகரித்ததால் விபத்துகளும் பல மடங்கு உயர்ந்துள்ளன. சமூக ஆர்வலர்கள் பல ஆண்டுகளாக பாதுகாப்பு வசதிகள் கேட்டு போராடி வந்தனர். ஆனால் அதிகாரிகள் கூறிய ஒரே பதில்: “ஒருபுறம் ரயில்வே… மற்றொரு புறம் காவேரி…”

ஆனால் தற்போது வெளிவந்த உண்மை என்ன?
நெடுஞ்சாலைத் துறைக்கே தங்களிடம் எவ்வளவு நிலம் இருக்கிறது என்பது தெரியாமல் இருந்துள்ளது! “குருடன் கையில் விளக்கு கொடுத்த மாதிரி” நிர்வாகம் நடந்திருக்கிறதா என்ற கேள்வி மக்கள் மத்தியில் எழுந்துள்ளது.
பல இடங்களில் நான்கு வழிச்சாலை அமைக்க போதுமான இடங்கள் இருக்கின்றன. மக்களுக்கு இழப்பீடு கொடுத்தும் அந்த இடங்களை முழுமையாக கையகப்படுத்தவில்லை என்பது தற்போது தெரியவந்துள்ளது.

இதுகுறித்து புதிய திட்ட இயக்குநர் திரு அருண் பிரசாத் அவர்களிடம் மக்கள் கோரிக்கை மனு வழங்கினர்.16/05/2026 அன்று அவர் நேரில் ஆய்வு செய்து, மக்களின் கோரிக்கைகள் நியாயமானவை என்பதை புரிந்து கொண்டதாக கூறப்படுகிறது. அதனைத் தொடர்ந்து பல முக்கிய நடவடிக்கைகள் பரிசீலனையில் உள்ளதாக தகவல் வெளியாகியுள்ளது.

அதில் முக்கியமாக:

• அந்தநல்லூர் முதல் பெட்டவாய்த்தலை வரை எல்லைக் கற்கள் அமைத்து முழுமையான கையகப்படுத்தல்
• திருப்பராய்த்துறையில் பள்ளி மாணவர்களுக்கு பாதுகாப்பு வசதிகள்
• BUS BAY அமைப்பு
• மழைநீர் வடிகால் இணைப்பு
• பாலங்களில் விளக்குகள்
• முக்கொம்பு அபாய வளைவு நேராக்கம்
• பெருகமணி முதல் பெட்டவாய்த்தலை வரை நான்கு வழிச்சாலை
• நடைபாதைகள், பாதுகாப்பு வசதிகள்
• முழுமையான இழப்பீடு வழங்குதல்
• அபாயகரமாக நிற்கும் வாகனங்கள் மீது நடவடிக்கை
• சாலையோர மில்லிங் கற்கள் அகற்றம் போன்ற நடவடிக்கைகள் இடம்பெற்றுள்ளன.

ஆனால் மக்கள் ஒரு கேள்வியை மட்டும் கேட்கிறார்கள்: “பாம்பை அடிக்க குச்சி எடுத்தவர்கள்… இப்போது உண்மையிலேயே விஷத்தை அகற்றப் போகிறார்களா? அல்லது மீண்டும் ‘வாய்ச் சொல் வீரர்கள்’ ஆகிவிடுவார்களா?”

பதினாறு ஆண்டுகளாக அவதிப்பட்ட மக்களின் கண்ணீருக்கு, இம்முறை நியாயம் கிடைக்குமா என்பது காலத்தின் கையில் உள்ளது.